Kontemplacja w buddyzmie

Kontemplacja w Buddyzmie

Pojęcia „medytacji” i „kontemplacji” w buddyzmie nie są tożsame. Na medytację składa się wiele różnych praktyk, których zadaniem jest umożliwienie wejścia w stan kontemplacji. Medytacja jest pracą z umysłem, prowadzącą do wyciszenia. W kontemplacji natomiast umysł nie angażuje się w żaden wysiłek. W czasie kontemplacji mogą pojawiać się myśli, ale kontemplujący nie jest przez nie warunkowany.
Kontemplacja ma na celu odkrycie niedualistycznej natury rzeczy. Polega ona na wniknięciu w tożsamość „Ja”.
Wejście w stan kontemplacji określane jest tybetańskim słowem „dzogszag”. „Dzogszag” oznacza tyle, co „nietworzenie niczego”, „pozostawienie rzeczy takimi, jakimi są”. Dzogszag, czyli bycie takim, jakim się jest, bez zmieniania i poprawiania, uwolnienie się od wpływu drugorzędnych przyczyn, jest więc celem wszystkich praktykujących kontemplację.

Stan kontemplacji osiągnąć można, podążając różnymi drogami. Spośród wielu dostępnych praktyk, wyróżnić można:

  • Praktykę trekcze, prowadzącą do pełnej relaksacji, rozluźnienia, wyzwolenia, uwolnienia od napięć,
  • Praktykę Xinas, polegającą na koncentracji, prowadzącej do uspokojenia i wyciszenia,
  • Praktykę Lhagton, która stabilizuje spokój i pozwala pracować z myślami,

Obiektami kontemplacji mogą być, między innymi:

  • własny oddech,
  • własne ciało, jego położenie,
  • nietrwałość życia,
  • niedoskonałość ciała,
  • uczucia,
  • stan umysłu,
  • zjawiska.

Pięć wyższych form świadomości, możliwych do osiągnięcia na drodze kontemplacji:

  1. prawdziwa wiedza oczu bóstwa – forma ta związana jest ze zmysłem wzroku i pozwala widzieć rzeczy niezależnie od odległości i innych przeszkód.
  2. prawdziwa wiedza słuchu/słyszenie uszami bóstwa – forma ta związana jest ze zmysłem słuchu i pozwala słyszeć rzeczy niezależnie od odległości i bez względu na ich głośność.
  3. znajomość innych umysłów – dzięki niej można czytać cudze myśli. Osiągnięcie tej zdolności jest bardzo trudne.
  4. wiedza o życiu i śmierci – pozwala ona przeczuwać czyjąś bliską śmierć oraz jej okoliczności, a także miejsce, w którym dana istota się odrodzi.
  5. prawdziwa wiedza cudów – polega ona na rzeczywistej zdolności czynienia cudów, osiągniętej poprzez wyzbycie się wszelkich ograniczeń.

Praktykujący może także osiągnąć cel ostateczny – formę Świetlistego Ciała. Całkowita Realizacja, przejawiająca się przez osiągnięcie formy Świetlistego Ciała oznacza kres iluzji i cierpienia, przekroczenie wszelkich dualizmów i początek całkowitej, doskonałej wolności, mądrości i szczęścia.

Wejście w kontemplację na czas,

jakiego mrówka potrzebuje, aby przejść od podstawy nosa po jego koniec,

przyniesie większy postęp w dążeniu ku urzeczywistnieniu,

niż całe życie spędzone na gromadzeniu pozytywnych zasług.

Budda Śakjamuni

Add a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *